อัตราการพึ่งพิงเปรียบเทียบนานาชาติ
อัตราการพึ่งพิงเปรียบเทียบนานาชาติ
ไทยมีอัตราการพึ่งพิง ร้อยละ 41.1 มีความหมายว่าประชากรวัยแรงงาน 100 คนต้องเลี้ยงดูเด็กและผู้สูงอายุ 41.1 คน
The chart showing 2012 series.
2012
สิงคโปร์35
จีน38
เกาหลี38
เวียดนาม41
ไทย41
บรูไน42
พม่า43
อินโดนีเซีย47
ออสเตรเลีย49
นิวซีแลนด์51
มาเลเซีย53
กัมพูชา53
อินเดีย54
ฝรั่งเศส55
ลาว58
ญี่ปุ่น60
ฟิลิปปินส์62
อัตราการพึ่งพิงหรืออัตราการเป็นภาระ เป็นอัตราส่วนของประชากรที่อยู่ในกลุ่มอายุนอกวัยแรงงาน ได้แก่ ประชากรวัยเด็กหรือวัยสูงอายุเทียบกับประชากรวัยแรงงาน โดยมีข้อสมมุติว่า กลุ่มอายุนอกวัยแรงงานที่ต้องพึ่งพิงทางเศรษฐกิจ ได้แก่ กลุ่มประชากรเด็ก (อายุต่ำกว่า 15 ปี) และกลุ่มประชากรสูงอายุ (อายุ 60 หรือ 65 ปีขึ้นไป) ส่วนประชากรที่เป็นที่พึ่งของประชากรกลุ่มอื่น คือ ประชากรวัยแรงงาน (อายุ 15-59 หรือ 15-64 ปี)

เมื่อเทียบอัตราการพึ่งพิงในกลุ่มประเทศอาเซียน+6 พบว่า ประเทศสิงคโปร์มีอัตราการพึ่งพิงต่ำสุด คิดเป็นร้อยละ 35.4 รองลงมาคือ ประเทศไทย จีน เกาหลี เวียดนาม และไทย โดยไทยมีอัตรา การพึ่งพิงร้อยละ 41.1 มีความหมายว่าประชากรวัยแรงงาน 100 คนต้องเลี้ยงดูเด็กและผู้สูงอายุ 41.1 คน ประเทศที่มีอัตราการพึ่งพิงสูงสุดคือฟิลิปปินส์ คิดเป็นร้อยละ 62.4 ซึ่งใกล้เคียงกับญี่ปุ่น และลาว (ร้อยละ 59.6 และ 58.4 ตามลำดับ) ประเทศในกลุ่มอาเซียนที่อัตราการพึ่งพิงค่อนข้างต่ำ ได้แก่ สิงคโปร์ จีน เกาหลี และเวียดนาม โดยประชากรวัยแรงงานรับภาระดูเด็กและผู้สูงอายุเพียง 35-38 คน
ที่มา: Human Development Report 2013, UNDP